The Dreamers
Στην έκθεση The Dreamers, η Σοφία Παπαδοπούλου και η Κατερίνα Κασσαβέτη συναντώνται σε έναν ενδιάμεσο χώρο — έναν χώρο όπου το τοπίο
δεν αναπαριστάται, αλλά ανασυντίθεται μέσα από τη μνήμη, το συναίσθημα
και την εσωτερική εμπειρία.
Ο Andrei Tarkovsky είχε πει πως ο κινηματογράφος δεν αναπαράγει
την πραγματικότητα, αλλά τον χρόνο όπως τον βιώνει η συνείδηση.
Με έναν αντίστοιχο τρόπο, τα έργα αυτής της έκθεσης δεν αποτυπώνουν τον χώρο· τον μεταμορφώνουν σε εσωτερικό τοπίο,
σε κάτι που υπάρχει ανάμεσα στο ορατό και στο ονειρικό.
Σε αυτή τη λογική, τα έργα της Σοφίας Παπαδοπούλου λειτουργούν ως τοπία
σε διαρκή μετάβαση. Οι εικόνες της δεν περιγράφουν έναν τόπο· μοιάζουν
να τον θυμούνται. Σαν σκηνές που αναδύονται μέσα από τη μνήμη, φέρουν
μια αίσθηση ρευστότητας, όπου το έξω και το μέσα παύουν να διαχωρίζονται.
Η Κατερίνα Κασσαβέτη, από την άλλη, κινείται σε μια πιο εσωτερική, σχεδόν σιωπηλή κατεύθυνση. Οι μορφές της – άλλοτε οργανικές, άλλοτε αφαιρετικές – συγκροτούν κόσμους που μοιάζουν να αιωρούνται. Είτε μέσα από τη λεπτομέρεια της γραμμής είτε μέσα από την καθαρότητα της φόρμας, τα έργα της
παραπέμπουν σε δομές ζωής που βρίσκονται σε διαρκή γένεση.
Το κοινό τους σημείο δεν είναι η μορφή, αλλά ο τρόπος θέασης:
μια στάση που μετατοπίζει την προσοχή από το αντικείμενο στην εμπειρία του.
The Dreamers δεν είναι μια έκθεση για το όνειρο ως φυγή από την πραγματικότητα.
Είναι μια πρόταση να δούμε την πραγματικότητα αλλιώς – σαν κάτι ασταθές,
ρευστό, και βαθιά συνδεδεμένο με τον εσωτερικό μας κόσμο.